சுனிதா வில்லியம்ஸ் விண்வெளியில் தினமும் தலைவாருவது ஏன்? – 12 ஆண்டுகளுக்கு முன் கூறியது என்ன?

செல்லும்போது அனைத்து விஷயங்கள் குறித்தும் மனம் திருப்தியாக இருப்பதை உறுதி செய்துகொள்வது அவசியம்.

எனது முதல் திட்டப் பணி ஆறரை மாதங்கள் இருந்தது. அது எத்தனை காலத்துக்கு நீடிக்கும் என்பது குறித்து எங்களுக்கு உறுதியாக தெரியாது, ஏனென்றால் புறப்பட்டு செல்வதற்கும் தரையிறங்குவதற்கும் வானிலையை சார்ந்திருந்த விண்கலத்தில் பயணம் மேற்கொண்டேன்.

எனவே, ‘சென்று வருகிறேன்’ என இரண்டு முறை சொல்ல வேண்டியிருக்கலாம் அல்லது வீடு திரும்பப் போகிறோம் என உற்சாகமடைந்த பின்னர் மீண்டும் காத்திருக்க நேரலாம்.

குறிப்பாக, அது எனது முதல் விண்வெளிப் பயணம் என்பதால் உணர்ச்சிகள் ஏற்ற இறக்கமாக இருந்தன.

விண்வெளியில் உங்களால் முடிந்தவரை நீங்கள் இயல்பாக இருக்க வேண்டும். விண்வெளி நிலையத்தில் நான் எனது தலைமுடியை தினமும் வாரிக்கொள்வேன்.

அது என் முடியை மேம்படுத்தியதா என தெரியவில்லை, ஆனால் பூமியில் இருக்கும்போது தினசரி செய்யும் விஷயங்களில் அதுவும் ஒன்று. எனவே, அது என்னை இயல்பாக வைத்துக்கொள்ள உதவும்.

வீட்டை நினைவுப்படுத்த உதவும் பொருட்களை நாங்கள் எடுத்துச் செல்வோம். எனது ஜேக் ரஸல் டெரியர் நாய்குட்டியின் புகைப்படத்திலிருந்து வீட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட பொம்மைதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

உணவு மிகவும் முக்கியமானது. எனது குழந்தை பருவத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பீநட் பட்டருடன் டார்டிலா மீது “ஃபிளஃபர்நட்டர்” சாண்ட்விச்களை தயாரிக்க மார்ஷ்மெலோ கிரீம் எனக்கு அனுப்பப்பட்டது.

காயவைத்த கிரான்பெரிஸ், பதப்படுத்தப்பட்ட லாப்ஸ்டர், எனது குடும்பத்தில் தாயார் பக்கமிருந்து ஸ்லோவேனிய சாசேஜ்கள் மற்றும் எனது தந்தையின் பக்கம் இந்திய சமோசா உள்ளிட்ட எனக்கு பிடித்த பிற உணவுகள் எனக்கு வீட்டை நினைவுப்படுத்தின.

வழக்கமான நாளை போலவே இருக்க நாங்கள் முயன்றோம், ஏனென்றால் 24 மணிநேர சுழற்சியில் அரைமணி நேர மாற்றம் கூட பாதிக்கக்கூடும் என ஆய்வுகள் இருந்திருக்கின்றன.

தூங்குவதற்கு ஸ்லீப் ஸ்டேஷன்கள் இருக்கின்றன. கதவை மூடினால் இருட்டாகவும், அமைதியாகவும் இருக்கும். ஏதாவது மோசமாக நடந்துவிட்டால் எச்சரிக்கை ஒலிகளை கேட்க முடியும், ஆனால் பொதுவாக மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.

எங்கு செல்கிறோம் என்பதை தெரிந்துகொள்வதற்காக கழிப்பிடங்களின் மேல் இரண்டு விளக்குகளை தவிர பிற விளக்குகளை அணைத்து விடுவோம்.

பெரும்பாலானவர்களால் வழக்கத்தை விட குறைவாகவே தூங்க முடிகிறது. வேறு ஒரு சூழலில் இருக்கிறோம் என்பதால் எப்போதும் ஒரு பதற்றமான உணர்வு இருக்கும். ஆழ்மனதில் எப்போதும் விழிப்புடனேயே இருந்தோம்.

தொழில்நுட்ப கோணத்தில் பார்த்தால் ஒரு சிறிய இடத்தில் சிலருடன் மட்டும் நம்மால் வசிக்க முடியுமா என நமக்கு தெரிய வேண்டும்.

இதை செய்வதற்கு ஃபுளோரிடா கீய்ஸ் அக்வேரிஸ் யூனிட் உட்பட பூமியில் பல பயிற்சிகள் உள்ளன. அங்கு நான் 10 நாட்கள் நீருக்கடியில் இருந்தேன். ஒரு சிறிய, அடைக்கப்பட்ட இடத்தில் வாழ்வது உங்களுக்கு பிடிக்கிறதா என்பதை அறிந்துகொள்ள அது ஒரு நல்ல பரிசோதனை.

ஆனால் தலைமைத்துவம், பின்பற்றும் திறன், மற்றவர்களுடன் எப்படி பழகுகிறோம் குறிப்பாக பண்பாடு அல்லது எண்ணங்களில் வேறுபாடுகள் இருந்தால் எப்படி பழகுகிறோம் போன்றவற்றில் நம்மைப் பற்றி நமக்கே இருக்கும் விழிப்புணர்வை அதிகரிக்க முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

எனது இரண்டாவது பயணத்தின் போது நான் மூன்று பேர் கொண்ட குழுவில் ஒரு அங்கமாக இருந்தேன். அவர்களுடன் ஒருவரை ஒருவர் தெரிந்துகொள்வதற்காக ஒன்றரை வருடம் பயிற்சி மேற்கொண்டேன்.

அந்த அறிவு முக்கியம். நாங்கள் விண்வெளி மையத்தின் மேல் இருந்தபோது அகி ஹோஸ்ஹைட்டும் நானும் ஒரு விண்வெளி நடை மேற்கொண்ட போது ஒரு மின்சார பெட்டியில் சிறிது சிக்கலை சந்தித்தோம்.

சோயுஸ் குழுவுக்காக நாங்கள் உடன் சேர்ந்து பயிற்சி மேற்கொண்ட யுரி மெலென்சென்கோ, மற்றொரு குழுவுடன் எங்களுக்கு பொதுவாக இருந்த ஜோ ஏகாபா ஆகியோர் எங்களுக்கு உதவ அங்கு தயாராக இருந்தனர்.

நாங்கள் எப்போது சோர்வடைகிறோம், எப்போது நாங்கள் சோர்வடையாமல் இருக்கிறோம், எப்போது ஊக்கமளிக்கும்படி பேச வேண்டும், எப்போது நகைச்சுவையாக பேச வேண்டும் , எப்போது தீவிரமாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்.

குழு ஒன்றாக ஒருங்கிணைந்து செயல்படுகிறது. கடைசியாக நடந்த விண்வெளி நடையிலும் (லுகா பார்மிடானோவின் தலைக்கவசத்தில் திரவம் கசிந்தது) நீங்கள் அதை பார்த்திருப்பீர்கள். ஒன்றாக பயிற்சி மேற்கொள்கிறோம், பின்னர் நிலைமை சற்று கடினமாகும்போது அனைவரும் அனைவருக்கும் உதவ ஆர்வமாக இருந்தோம்.

ஒருவரை ஒருவர் தெரிந்துகொள்வதன் இயல்பான முன்னேற்றம் இதுதான். உங்கள் வாழ்க்கையை காப்பாற்ற அந்த மாற்று நபரின் உதவியைத்தான் நீங்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டும்.