இந்த ரெக்கார்டுகளின் படி பார்த்தால் சாம் கரன் பவர்ப்ளேயில் விக்கெட் எடுக்க 100 க்கு 10% வாய்ப்புகளே இருக்கிறது. அந்த 10 சதவிகித சாத்தியத்திற்குள் இந்த இறுதிப்போட்டி அடங்கியதும் பாகிஸ்தான் தோற்றுப்போக மிக முக்கிய காரணமாக அமைந்தது. ரிஸ்வான் பாபர் அசாம் கூட்டணி நிலைத்திருந்தால் இந்த போட்டியே வேறு மாதிரியாக மாறியிருக்கும்.
பந்துவீச்சில் இவையெல்லாம் போட்டியை மாற்றிய தருணமெனில் பேட்டிங்கில் பென் ஸ்டோக்ஸ் ஆடிய ஆட்டமே போட்டியை மாற்றியது. ஸ்டோக்ஸ் 49 பந்துகளில் 52 ரன்களை எடுத்திருந்தார். வெறும் எண்ணாக பார்த்தால் டி20 க்கான தடமே தெரியாத இன்னிங்ஸ். ஆனால், இந்த இன்னிங்ஸ்தான் இங்கிலாந்துக்கு உலகக்கோப்பையை வென்று கொடுத்திருக்கிறது. ஸ்டோக்ஸ் ஆடிய அந்த 49 பந்துகளில் 21 பந்துகள் டாட் ஆக்கியிருந்தார். இந்த 21 டாட்களில் பெரும்பாலான பந்துகளில் பீட்டன் ஆகியிருந்தார். நசீம் ஷாவும் ஹரீஸ் ராஃபும் டெஸ்ட் போட்டியை போல குட் லெந்தில் வீசி ஆதிக்கம் செலுத்தினர். பௌலர்கள் செலுத்திய ஆதிக்கத்தை ஸ்டோக்ஸ் வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தார். உடனடியாக பதிலடி கொடுக்க வேண்டுமென அவசரகதியில் எதையுமே செய்யவில்லை. காத்திருந்தார், சரியான நேரத்தையும் சமயத்தையும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தார். எதிர்பார்த்த நேரம் வந்தது.
இந்த ஓவரில் மட்டும் ஒரு சிக்சர் ஒரு பவுண்டரி அடித்து ரன்ரேட் அழுத்தம் ஏற்படுவதை தவிர்த்தார். அடுத்த ஓவரிலேயே மொயீன் அலியும் அட்டாக்கைத் தொடங்க 19 வது ஓவரிலேயே இங்கிலாந்து போட்டியை முடித்தது. ஒருவேளை ஷாகீன் ஷாவுக்கு காயம் ஏற்படாமல் இருந்திருந்தால்? ஷாகீன் ஷா அந்த 16 வது ஓவரை முழுமையாக வீசியிருந்தால்? என்ன வேண்டுமானாலும் ஆகியிருக்கலாம். ஆனால், கடைசிப் பந்து வரை போட்டி சென்றிருக்கும் என்பது மட்டும் உறுதி!
இவைதான் போட்டியை மாற்றிய தருணங்கள். இவை நிகழாமல் போயிருந்தால் அல்லது வேறு மாதிரியாக நிகழ்ந்திருந்தால் முடிவும் மாறியிருக்கக்கூடும். ஆனால், இந்த அனுமானிப்புக்கெல்லாம் இடம் கொடுக்கவே இல்லை.
