ஐஎன்எஸ் குர்புரா: 1971 இந்தியா – பாகிஸ்தான் போரில் இந்த நீர்மூழ்கி என்ன சாதித்தது?

போரின் போது பாகிஸ்தான் கப்பல்களைக் கண்காணிப்பதிலும், மூலோபாயத் தகவல்களைச் சேகரிப்பதிலும் இந்தக் கப்பல் முக்கியப் பங்காற்றியது.

நீர்மூழ்கிக் கப்பல் நேரடித் தாக்குதல்களை மேற்கொள்கிறதா அல்லது எதிரி கப்பல்களுடன் மோதுகிறதா போன்ற அனைத்தும் ரகசியமாக வைக்கப்படும் என்று மூர்த்தி குறிப்பிடுகிறார்.

“நமக்கு மூன்று பக்கங்களிலும் கடல் உள்ளது, எனவே நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் வருடத்தில் 365 நாட்களும் பணியில் இருக்கும். குர்சுரா பெரும்பாலும் அரபிக் கடலில் கண்காணிப்புப் பணிகளைச் செய்தது.”

“ஆனால் அது எப்போது போகும், எப்போது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. இது 440 டன் டீசல், உணவு மற்றும் தண்ணீரை சேமித்து வைக்கும் திறன் கொண்டது. அவை இரண்டு மாதங்களுக்கு போதுமானது” என்று மூர்த்தி விளக்கினார்.

பிப்ரவரி 2001இல் ‘ஐஎன்எஸ் குர்சுரா’ ஓய்வு பெற்ற பிறகு, அதை ஒரு அருங்காட்சியகமாக மாற்றும் திட்டம் இருந்ததாக மூர்த்தி கூறினார்.

ஐஎன்எஸ் குர்சுரா போன்ற ஃபாக்ஸ்ட்ராட் வகை நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் டீசல் என்ஜின் மூலம் இயங்கும். குர்சுரா ஓய்வு பெறும் நேரத்தில், அணுசக்தியால் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கன் மீது இந்திய பாதுகாப்புத் துறை தனது கவனத்தை திருப்பத் தொடங்கியது.

நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் அருகே பணியாளர்களைத் தவிர வேறு யாரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. காரணம், அதில் இருந்து கதிர்வீச்சு வெளிப்படும் அபாயம் உள்ளது.

இந்தச் சூழலில், அப்போதைய கிழக்கு கடற்படைத் தளபதி வைஸ் அட்மிரல் வினோத் பஸ்ரிச்சா, ஐஎன்எஸ் குர்சுராவை ஒரு அருங்காட்சியகமாக மாற்றி, பொதுமக்கள் பார்வையிடும் வகையில் அமைக்க நினைத்தார்.

இதன் மூலம் நாட்டின் பாதுகாப்புத் துறைக்கு இளைஞர்களை ஈர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், இந்திய கடற்படையின் செயல்திறன் மற்றும் மகத்துவத்தை அவர்கள் அறிந்துகொள்ள வழிவகுக்கப்படும் என்றும் நம்பப்பட்டது.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு, குர்சுரா நீர்மூழ்கிக் கப்பலை விசாகப்பட்டினத்திற்கு கொண்டுவரும் பணிகள் தொடங்கின. ஆனால் அது எளிதான விஷயமாக இல்லை. முழுமையாக 18 மாதங்கள் பிடித்தது. அந்த காலகட்டத்தில் ரூ.6 கோடி செலவானது,” என்று உதவி கண்காணிப்பாளர் மூர்த்தி கூறினார்.